Кышкы дүне бир-ле катап
Чааскаан удуп чыдырымда,
«Кызыл-дустаан» мээң эжим
Чаным орта чедип келгеш,
Менче көрүп хүлүмзүрдү.
Медээжокка өөрүй бергеш,
Куспактаарым кайы чорда,
Хугбай чүве – бир-ле кадай
Чаражымны менден дораан
Чара тыртып алгаш барды.
«Эжимни салывыт» – деп,
Ээрешкеш чадап кагдым.
Ол-ла хевээр күжүр эжим
Октаан даш дег шимеш кынды.
Сырбаш кыннып
оттуп келдим –
Сыртыым кыры көк мөөн болду.
/ Раиса ХОВАЛЫГ.
Сүт-Хөл.