Амыдырал-чуртталгамның чаяакчызы
Авам өөнге ында-хаая чеде бээр мен:
Оожургал, эргеленниг, чыргалаңның
Ордузунда, өргээзинде келген дег мен.
Кежик-чолдуң далайынче шымнып киргеш,
Кезек када түрег-човаам уттуптар мен:
Эгиннерде аар чүъгүм сывырлып каар,
Эрес соруум дажыг хем дег хайныгып кээр.
Куш даң бажы шара-хере аткалакта,
Кулаам уунда дыңнап, билип чыдарымга,
Ием ынаар чалбыышталган оду-биле
Изиг-изиг хөөрежип олургулаар…
Амдыы чаа-ла хайындырган изиг шайын
Алдай-таңды сыннарынче авам өргүүр:
«Аал-оран тайбың турзун, курай-курай!
Ажы-төлүм менди чорзун, өршээ-өршээ!..»
Кара чажы кажарарып буурарган
Күжүр авам бөдүүн йөрээли дег,
Баарым чылдып, ишти-хөңнүм сергеди бээр
Күштүг, чүглүг шүлүк, ыр-даа дыңнаваан мен.
Авам сүзүү, бүзүрели бүрүн сиңген
Амданныг ол сарыг шайын ишкен болгаш,
Ала-чайгаар сеткил-хөңнүм чиигеш кынныр,
Аккыр, чырык чалгын-чакпам херген дег мен.
/ Буян ЁНДАН.